Entries by arvinfld

بیا با من

بیا با من که ثابت می کنم در رگ به جای خون مذاب آهنین دارم بیا با من به اوج ذهن دیوانه ببینی تا از این بالا جهان را زیر پر دارم بیا کودک به مشق عاشقی تن ده بیاموزش ز پندار و ز گفتار و ز کردارم بیا در بزم ما رندان برقص و […]

زن خارق العاده

در گوشه ای به کلاف حماقت گره خورده ای واز تنها روزن دیوار  چرخش نور سردی را می بینی که از لای تیغه های هواکش  ثانیه های تباهت را شمارنده است به آن در بسته چشم مدوز! که نخواهد آمد زنی با شلاقی از صاعقه تا برهاند از بند بی کسی ات و ببوسی در […]

تبعیدی

می دانم صدای گاز زدن سیب صدایی بهشتیست   یادآور روزهای بی دغدغه…   هرکه تو را گفت برای گناه چیدن سیب این همه راه آمده ایم تو باورش مکن!…   تبعیدی خِرَدی گشتیم که رو به ما گفت: عشق، هرگز کافی نیست!   جرم اندیشه بود که از پردیس جنون و اشتیاق به خفت […]

برف تباهی

رویاهای برفی من پیکره های زیباییست که فقط تا طلوع حقیقت دوام می آورند و سفیدی بام خیال اشک های تلخی می شوند که ناودان حنجره ام را پر از صدای هق هق می کنند حقیقت خواهد آمد اما همیشه روزهای برفی هستند که به جای تیغه آتش از آسمان زندگی پر بال فرشتگان ببارد…

بقا

رسیدی به کویری که از چهار سو به آسمان دوخته کشوری که تنها رعیت و پادشاهش خورشید است و تو، تنها زندانی سرداب قصر ماسه ای اش به جلاد آفتاب بگو… …بگو که بیمه عمر هستی شاید قدری در سوزاندنت تأمل کند! و در نهایت همان می شود که می دانی… مگر غریزه به دادت […]

هزار پنجره ی خیال

صدای افکار تباهم را تا ته پایین آوردم و هر هزار پنجره ی خیال را که به باغ حوریان هرزه گشاده بود بستم سکوت نعره زد… سکوت و خلائی که از هیچ فضا را پر کرد مگر صدای جیرجیر سوسک های کنج ذهنم که پس مانده های خِــرَد را با ولع می جویدند دل… خاموش […]

جاده

جاده کشیده تا شفق های شمال تخت گاز می رانم… موهایم قالب باد می گیرد و گاهی دنده چهار، سه٬ دو… و آرام تر زیر سایه درخت “درنگ” می نشینم بی خیال چای داغ می نوشم سیگار رخوت دود می کنم و پای بوته های دلتنگی ام ادرار خط کشی جاده فقط رد خستگی های […]

سحابک

شُکر باد وزنده را… که به تدبیرش در آسمان دل پس از سالها پاره سحابی گذر کرد کویر ترک خورده ی لبانم را تر نکرد اما دست کم فهمیدم این دشت آبی رنگ بره های سفید کوچک هم دارد که از گلّه ی ابرهای بارانی جامانده اند

باران

از ابرهایی که ناخوانده میهمان آسمان شدند زحمت بارید جوی زمان پر شد از شناور برگ های اضطراب رعدی زد و صدایی که از او جا مانده بود… باز هم اندیشه ی تو چون رگبار آیینه ی دریاچه ام را خط خطی کرد

نمکدان

ای نمکدان بزرگ٬ که به هر یک حرکت مجلسی را به سر شور آری ز هر عشوه دل هر سنگدلی را تو به زانو آری مهربان با من و این زخمم باش اندکی کمتر پاش