Archive for category: Poems

‏یه چهارپاره گفتم، یکم شعاریه ولی به نظرم همینه که هست:

‏شب شد طی و کوکبان فراری
‏اما ز میان نرفته تاری
‏صبح است ولی کجاست خورشید؟
‏کو حاکمِ حکمِ روز جاری؟

‏از پشت کلاله‌های غمبار
‏پیداست چو هاله‌ای گرفتار
‏تاریکی بخت ما ز شب نیست
‏از سد حقیقت است و انکار

‏این تودهٔ کم‌فشار نگذشت
‏در سایهٔ جهل خفته این دشت
‏تا باد ز سمت بد وزان است
‏این ابر، افق ندیده برگشت

‏غرید و به رعد وحشت‌ آورد
‏رخشید و به برق دهشت آورد
‏بارید ولی نه از سر لطف
‏سیلاب به‌جای رحمت آورد

‏اقلیم و هوا شرور و سرکش
‏بستند مسیر صلح و سازش
‏ویرانی و کوچ؟ یا که باید…
‏شوریم به‌قدر تاب
و کوشش

‏این ابر سیاه را بسوزیم
‏صد شعله و شمع اگر فروزیم
‏فانوس خرد، چراغ حکمت
‏چون سکه به رخت شب بدوزیم

‏با ضربهٔ باد دف نوازیم
‏بر نکبت سیل پل بسازیم
‏زیر ستم تگرگ سقفی
‏از دانش و از هنر فرازیم

‏برلین
‏۱۳ آوریل ۲۰۲۶
‏⁧

یاد آمدم از روزی، کز سوته‌دلان بودم
‏در عالم شیدایی، در محضر جان بودم

‏بر دامن پُرچینش، یک پهنه شقایق بود
‏گل دیدم و گل چیدم، در دشت مغان بودم

‏هر گل‌پر دامانش از خون دلی رنگین
‏من سادهْ به انکارِ هر حق و عیان بودم

‏هر وصف من از‌ رویش چون مدح ملائک بود
‏پیداشْ پری دیدم، غافل ز نهان بودم

‏این کشتیِ مشتاقی در بحر ملامت‌ها
‏می‌رفت و چو کشتیبان در پای سکان بودم

‏او در افق دریا، امواج بلند خشم
‏من کوه و جبل دیدم، چون فکر کران بودم

‏بشکست به موج آخر، این ناو سراسر وهم
‏بر پاره‌ای از قلبم بر آبْ روان بودم

‏افگار و بلادیده، بر ساحل رسوایی
‏این پیکر لاجان را بر ماسهْ کشان بودم

‏از وحشت آن گرداب، تا حالْ به کابوسم
‏تا بلکه نبینم روش، بِسمل‌ْبه‌دهان بودم

‏بخت آمد و من قصه، اکنون به تو می‌گویم
‏پس باش به جز آنچه من کردم و آن بودم

‏این چشم خطاپندار، در بادیهْ انگارد
‏هر سایه چنان واحه، بر هیچ دوان بودم

‏‌با دیدهٔ دل طی کن، چون عکس سراب آمد
‏خود نیز چنین باید، گر عمر و امان بودم

‏برلین ۱۷ نوامبر ۲۰۲۵

چین و چینش آن‌چنان، دیدی ‌چگونه این‌چنینم کرد؟
‏چین موی و دامنش بی‌خانه و بی‌سرزمینم کرد

‏چین زلفش خشم دریا بود، کشتی دلم بشکست
‏چین دامانش چو گردابی سپس، چونان کمینم کرد

‏چرخ‌چرخان من فرو رفتم به کام بحر ‌مشتاقی
‏ساعتی دیدار آن مه‌رو ببین عمری دفینم کرد.