دستمال
گریه کن که اشکت
نهالت را درختی ستبر کند
که روزی چون تویی بر تو
تکیه کند
چونان که تکیه زدی بر من
مدارا
یارا بکن مدارا با قلب پاره پاره
ور نه توان بگیری، جان را به یک اشاره
زخمی زدی ز ابرو، آن خنجر خمیده
سهراب رو به مرگ و، نوش از لب تو چاره
مرغ دلم اسیر است در میله های مژگان
بگشا کمی قفس را، چشمی بکن خُماره
در چشم تو در خشد، یک کهکشان بی حد
هر عاشقت نمایان چون نقطه ای ستاره
خالی به پیکرت کاش، بودم به روز خلقت
انسان شدم٬ چه حاصل؟ از دور بر نظاره
دل را زدم به دریا، صد بار در تلاطم
هر بار نعش غرقه، آورد بر کناره
صاحب شدی دلم را، آسوده باش و خرم
دل می برد پیاده، دلدار را سواره
بی خبر
مشتی امواج رسد بر دستم
همه از حس و هوس بی مایه…
جمله های خبری می گویند
بی خود و بی اثر و بی جایه
آن ور خط به تحرک فکی
آب در هاونِ سر می کوبد
حرف دل نیست میانم با کس
صحبت از این در و آن همسایه
سیم هاییست رسد تا گوشم…
پر شده از سخن بیهوده
ضرب آهنگ بد و شعر خراب
خالی از معنی و بی آرایه
کسی از دوست نمایانم گفت:
“حال امروز تو ای جانم چیست؟”
چشم امید به کاری دارد…
نور تا رفت بمُرد آن سایه
دلبری ای عجبا حرفی زد!
تن من یکسره شد سویش گوش
طعنه بود آنچه شنیدم اما:
“چه خبر از رقم و سرمایه؟”
این میانه چه نشستم خشنود!
نقش ایوان به نظر پردازم…
بی خبر تر ز من نادان کیست؟
خانه ویران شده از هر پایه
سد
سخته دیوار غرورم
مثه سده، سفت و محکم
چه بلنده، ولی پشتش
پر شده دریای اشکم
ابر حسرت که می بارید
هر دفعه رو قلب خسته ام
جمع می شد تو بند این دل
حرف قلبمو نگفتم
آخرش برای اشکام
پیدا می شه راه رفتن
می شکنن مانع سنگو
می ترکه بغض خواستن
خالی می شه روزی این دل
جاری می شه روی گونه
توی چاه گونه ی من
اما آبی نمی مونه
صورتم می شه کویری
که پر از ماهی مرده اس
سیب آدمم می لرزه
آخرین ماهی زنده اس
بازم اون ابرا می بارن
روی شوره زار خشکم
این دفعه اما می ذارم
که بشورن درد و ماتم
آیینه
آیینه عیب نداره یک دفعه هم دروغ بگو
صورت خسته رو با خسته نکن تو روبرو
اینقدر نشون نده دیوار روبرویی رو
خودمم خوب می بینم پشت سرم سیاهی رو
اینکه من مرده دلم رو خودمم خوب می دونم
نمی خوام قصه ی تکراری رو تو قاب بخونم
مثل یک پنجره باش رو به افق های سفید
که تهش دراومده نیمه ی خورشید امید
بذار از تو رد بشم بیام به شهر نقره فام
جایی که هرچیزی برعکسه و وارونه مدام
آیینه عیب نداره یک دفعه هم دروغ بگو
صورت گریه رو با خنده بکن تو روبرو
موهام
سرم از موی ، هر روزش تو کمتر
ببین و نکته ای باریک بنگر
که هر تارش نشان دارد ز یاری
که چون ترکم نموده افـــتد از سر
سرت پر مو، ســرایت پر ز یاران
دلت بی غصه، هَمیانت پر از زر
به کیا
چشم شهلا
شرم،مذموم و قبیح آمد به نزد مردمان
لیک از چشمان شهلا نیست جز شرمم امان
یک نگاه شهلوی جان را گدازد در بدن
چشم شهلا راه دارد تا دل آتشـفشان
بدترین رنج
گفتند دردی جانفزاست، ترک غذا، آب و گناه
گفتم ز رنج عاشقی، بدتر ندانم درد و آه
صدماهِ از پشت دگر، روزه گرفتن خوشتر است
از آنکه روزی دلـبرم با ما نسازد یک نگاه
نق نق
آنچه دریغ از من افسون شده
بر همگان رحمت افزون شده
در رگ یاران شده جاری عسل
اشک و بزاق و عرقم خون شده
جذب همه گشته نگار و نسیم
جذب به من عَنتر و میمون شده
من نکند مرد نباشم خدا؟!
مادر بیچاره که مظنون شده
شهر پر از خسروی فیروزبخت
قحطی چون بنده و مجنون شده
عاقبت کار، خدا آگه است
بدتر از این چیست که اکنون شده؟
Debajo de la mesa de clase
شکستن استخوان هایم
در دالان گوشش پیچید
خرد شدم آرام آرام
و نرم شدم از خواهش
مدامی که پی در پی می جَوید…
حواسش بود؟
من در دهانش گردنبند مروارید دیدم
وقتی رشته ی دلم را به دندان هایش کشید
و خالی از خود گشتم
آن زمان که شیره ی وجودم را مکید
طعمش چشید…
حواسش بود؟
در لحظه ای خالی از طعم
از کام بیرونم کشید
رفت بی هر اعتنا…
حواسش بود؟
که تن مرده ام زیر میز آن کلاس چسبید…
چراغها همه خفتند
و من هنوز چسبیده ام
به میزی که هیچ کس پشتش نیست