بخند جانان به شعر من، به بختمان بخند که، خندههاست تا پایان تا پایان من…، تا پایان تو تا رفتن شب که تو ساتن سیاهش را پولکِ نقرۀ ماهی او که گریاند ما را به حکم شب فراموش میشود به زندان نسیان میافتد و یادش میان قهقه مستانهمان گم میشود خرد میشود هیمنهاش، زیر […]
تا روز برفی شانههای کاج خسته تا چکههای نردۀ قندیلبسته تا مردن هر دانۀ اسفند پرسوز روی ذغال روشن فردای نوروز ماندهست دههها هفته و صدها ملامت مهر است و پس مِی چاره و ساقی سلامت
شب پاییز خفته به ناز ماه میان پنبهپنبه لحاف ابر سیاه چشمان درشت بسته و روی گردانده انجیرستان ده را که به باغ اشباح مانَد حالا میان برگهای پهن انجیر کرمان شبتاب به سماع «من غلام قمرم» میخوانندنش که شاید باز روی نقرهاش را سوی انجیرهای تشنه گرداند تا شبتابکان را رودِ سیمین […]
بیشهی ویران، شاخه شاخه بیتهایش میشکست و در هوا میماند در فضای بیگرانِش، بیشه یک شعرمعلق بود چون جنازه در جدال کرم و پوسیدن به یغما وزن خود میداد در ته زنجیرهای پُرانگل و معیوب بین انبوهیِ نیزارانِ تردیدش گم و پنهان شده یک ببر تولهاي سي ساله كو هرگز نمیغرد نمیخیزد نميدرد گلوی گاوهاي وحشی […]
رفته او از خاطر جوی موذی اما، زنگ آوایش را آن شمیم سر گیسویش را و خط منحنی نازک لبخندش را بر سرم می کوبد… سر من سنگین است سر من سنگین بود سر من سنگ به جا می ماند جوی اما هر روز حسرت دهر بر این حجمِ عبث میسُنبد که شکافد دل او […]
سرمان سنگین بود و هر وجب که پایینتر رفتیم گوشمان بیشتر درد گرفت… یادت هست که تمام آن ثانیهها ماهی شدند؟… و چطور از بین انگشتان کرخ شدهمان گریختند؟… رنگ به رنگ مرجانها، لاشههای قایق ماهیگیران و تورها را گذشتیم تا تمام دنیا آبی شد… یادت هست نفسهایمان کلمه میشد؟… و بدفهمترین واژهها هم حبابهایی […]
کودکی گنجی بود نقد شد به پای بالیدن مغبون و خاسریم که هزاران روز بالغ بودنِ بهترینمان حتی به یک خواب نیمروز کودکی هم نمیارزد
نمي دانم از كجا روي كتم چسبيده بود اما بلوا از همان يك تار موي سياه صاف بلند روي كت شروع شد و رزوه رزوه درون گوشتم پيچيد بهتان و شك… پيچ فرو مي رود كه بماند. حتي اگر بازش كني، درونش را گچ بمالي و سطحش را رنگ آميزي كني، در اعماق آن بدنه […]
انگار آهنربايي كثيف و سيم پيچي شده باشم كه مدام به بدترين شكل ممكن قطب عوض مي كند. ساده ترين ها صعب مي شوند و عميق ترين ها سطحي. بعد همه چيز برمي گردد. اين وسط هم پر مي شود از دلتنگي و اضطراب و نيم دوجين رفيق بي معرفت كه تا دو روز حالشان […]
وسیله گاهی هدف را نه توجیه که گم میکند. درست مانند آن شب شلوغ که در میان غرور و نخوت و دود و صدای بلند ِ ضربآهنگِ تند، گیج و گم بودم. از ساعتها پیش از رسیدن شب، همه چیز با وسواس و دقت فراهم شده بود، تا همگان ساعاتی خوش بگذرانند و آرزو کنند […]