تمام نواهای عالم

 نمی‌دانم چه مدت به ساعت خیره مانده بودم که زنگ در صدا خورد. قول داده بود تا شب بیاید. شب شده بود. از عصر دلشورهٔ خوشایندی داشتم؛ انگار دسته‌ای عروس‌دریایی نورانی در شکمم شنا می‌کردند.

بوی عطرش زودتر از خودش وارد اتاق شد. هنوز در آغوش داشتمش که از کیفش بسته‌ای کادوپیچ بیرون آورد و گفت: «بیا! این برای توست!»

نمی‌دانستم ادب حکم می‌کرد سر فرصت و با طمأنینه بازش کنم یا ذوقم را نشانش بدهم و همان‌جا کاغذکادو را مثل بچه‌ها پاره‌پاره کنم. کار دوم را کردم.

جعبه‌ای سیاه بود و درونش هم مکعبی سیاه قرار داشت.

پرسیدم: «این چیه؟»

گفت: «جعبهٔ تمام نواهای عالم.»

گفتم: «یعنی مثل الکساست؟ پس چرا هیچ دکمه و چراغی نداره؟»

گفت: «نگاهش کن!»

چند ثانیه بعد موسیقی زیبایی پخش شد. چیزی شبیه به «Marooned» پینک‌فلوید بود، اما فرق داشت.

پرسیدم: «این آهنگ مال کیه؟»

گفت: «نمی‌دونم. شاید نوازنده و آهنگسازش حتی هنوز به دنیا نیومده باشن. گفتم که! جعبهٔ همهٔ نواهای عالم! تو سازنده و خوانندهٔ بیشتر آهنگ‌ها رو هیچ‌وقت نخواهی شناخت؛ فقط همیشه درست‌ترین نوای عالم رو خواهی شنید.»

دوباره به جعبه نگاه کردم. ترانهٔ دیگری پخش شد؛ سبکش چیزی شبیه بلوز بود که رویش مردی با صدایی گرفته، خاطرهٔ آخرین بوسهٔ معشوقش را روایت می‌کرد:

«آخرین بار بود، آخرین بار

لب‌های سرخش، آن لب‌های سرخ

آخرین طعم شیرین زندگی‌ام»

و ما بی‌وقفه بوسیدیم.

#آروین_فولادیفر