در راه
این عمر من ارچه نه بلند است و نه پربار
انبوه سفر کردم و دیدم بس و بسیار
هر راه نه زیباست به سبزی و لب جوی
هر شهر نه آباد، به ابنیه و اشجار
زیباست همان راه و گذرگاه که امن است
آباد همان شهر که برجاست به احرار
Archive for year: 2011
جوی روان
شعر من جوی روانیست که می خشکد گاه
فصل باران نشد و کاغذ من بی ماهیست
ابر عشقی اگرم نیست چه باک از فردا
ابر دل تا سر طغیان غزل ژاله گریست
دودمان نشاط
در انتهای فلات تردید
سرزمین بزرگیست
به وسعت عطش قلبی تنها
و شاهزاده ای مغرور
که به یک لبخند اغوا می شود
افسوس!
دوشیزگان خیالباف نمی دانند
که زیر گنبد طلایی شهرشان
گاههایی هست
که تمام معیارهای شهبانو بودن
در نگاهی پر مهر خلاصه است
زمان های که
هراس انقراض دودمان نشاط
بر دانستن آداب دشوار نوشیدن از ساغر، چیرگی می یابد
به سوی گلیز
خسته ام
از این گوی آتشین
و نظم چرخنده ای که هر صبح
ما را به آغازی نو می خواند
من به اندازه ی بیست سال نوری از حیات بیزارم
من ستاره ای مهربان تر می خواهم
با زمینی که بی سرگیجه، دورش بخرامد
خانه ای می خواهم بر لبه ی مرزی تاریک
تا هرگاه هوس روزم بود
چند قدم اراده، شبم را صبح روشن کند
من این خطر خواهم کرد
که صدها هزار سال دیگر شاید
ببینم رنگ آنجا هم آبی نیست
و گرانشی حکمفرماست
که حتی رویا را بر زمین می کوبد
من این خطر خواهم کرد
شبیه ترین سیاره به زمین که تا کنون کشف شده، سیاره گلیز ۵۸۱ ـجی است که به دور ستاره گلیز۵۸۱ در صورت فلکی ترازو در فاصله ۲۰.۵ سال نوری از منظومه شمسی میچرخد. مدت زمان گردش سیاره به دور خودش نیز با گردش آن به دور ستاره اش برابر است و در نتیجه یک روز سیاره با یک سال آن برابر بوده و بنابراین همیشه یک رویش به طرف ستاره اش قرار دارد(مثل وضعیت کره ماه و زمین) که این خاصیت باعث می شود یک رویش همیشه تاریک(شب) و یک رویش همیشه روشن(روز) باشد. احتمال می رود تنها نقطه قابل حیات این سیاره مرز بین تاریکی و روشنی آن باشد که همیشه وضعیتی شبیه طلوع(یا غروب) را دارد و دما در آنجا برای زندگی منطقی تر به نظر می رسد. این سیاره همچنین به دلیل عدم انحراف محور (Axial tilt) تنوع فصل ندارد. فاصله ی سیاره از ستاره اش اندازه ایست که می تواند آب مایع در سیاره جاری باشد و همین مسئله فرضیه وجود حیات را در آن تقویت می کند. این سیاره در سپتامبر 2010 کشف شده و هنوز راجع به ترکیب و غلظت اتمسفر و وجود عناصر حیاتی (حتی خود آب) در آن اطلاعات خیلی دقیقی در دست نیست. لازم به ذکر است که اگر با سریع ترین وسیله ساخته دست بشر تا زمان حاضر، یعنی فضاپیمای وُیَجِر- یک (با سرعت 17.62 کیلومتر بر ثانیه) بخواهیم به آنجا سفر کنیم، حدود 350هزار سال زمان لازم داریم
متن بالا در تاریخ سرایش این قطعه به روز بوده و ممکن است در آینده موارد بسیاری به آن اضافه شود و یا اینکه تمام یا بخشی از مطالب بالا نقض گردد. اما اطلاعات به روز را می توانید همیشه از لینک های زیر بردارید.
http://en.wikipedia.org/wiki/Gliese_581_g
http://en.wikipedia.org/wiki/Voyager_1
سرّ سربسته
ای بزرگا، به دلش، دل به ره خود دادم
منزلت نیست اگر بر سر راهش، خاموش
سخنش قصه ی شیرین و دل فرهاد است
تو شنیدی اگرش سوگ سیاوش، خاموش
من ز مُشک تن آهوش چه دیوانه شدم
تو اگر نافه نمی دانی و بارش، خاموش
دیده ام در نظرش خرّمی باغ برین
تو اگر دوزخ داغ و دَم آتش، خاموش
من در آن لب همه الفاظ محبت دیدم
تو که دیدی فقط آن سرخی نارش، خاموش
غم سبزش به دهان همه کس شیرین نیست
تو که گرگی و دریدن همه کارش، خاموش
سرّ سربسته میان من و یار است و خدا
چون نداری به یقین غیب و نهانش، خاموش
بر زبان نکته نران گیرم اگر حقی هست
هر سخن جایی و هر نکته مکانش، خاموش
من اگر مستم و مجنون تو برو خود را باش
واگذار این دل دیوانه و یارش، خاموش
تبسم
بهشتت را چه قیمت واسپاری؟بهشتت را چه قیمت واسپاری؟
تو گفتی این بهایی بس گران است
به یک ثانیه مادر را تبسم
سپردم هر دو دنیا گر چنان است
تقدیم به شیرین
اصلاح
روئید جز شقایق، بر دشت صورتم باز
پر شد ز میخ غربت، این مرتع فرحساز
آئینه را نگفتم،روزی دگر سلامی
قد میکشید هر میخ، چون تیر ناوک انداز
رویم سیاه چون قیر، از حُسن این محاسن
مقلوب، این رُخ من،بی دست چهرهپرداز
پیری ز مرحمت گفت،صورت تراشم از حزن
گفتم بدون اسباب، کاری نگیرد آغاز
کف از دهان مردُم، آسان شود مُهیا
تیغی ولی نبُرد، چون ابروان طناز
این ما و ریش و آشوب،اینسوز و آه و اندوه
تا دلبر رمیده، آید به منزلم باز
منزل نو
بُرده ام خانه کمی دور عزیز
این نشانی، تو به دفتر بنویس:
از شهید عاشقکیش
به خیابان جفا می آیی…
…معبر پر خم و ناهمواریست
بعد از آن می گردی
دور میدان جنون
که میانش پیداست
پیکر سنگی مردی که کنون
سینه ی خالی آن لانه ی مرغان شده است
از پل خاطره ها بگذر و تا یاد بیا
نبش کوی پردیس
که شده جنتِ هفت
دکه ای هست پر از میخکِ تقدیم و سکوت
تو کنارش حتماً
گذری خواهی دید…
نام آن سابق و اکنون هیچ است
وارد غربت بُستان که شدی
خانه ام نزدیک است
وسط جنگل حکاکی سنگ
بوته ی تنهائیست
بُرده از خاک وجودم نعمت
نام من چند صباحیست که شمشاد شده
دل من از مَکِش خون کثیف
فارغ و راحت و آزاد شده
ماهِ گردِ من
نیمه گمگشته من نیم نیست
ماه گرد است و ز ابرش بیم نیست
شکل او کامل خدا بنگاشته است
غیر پرگارش ره ترسیم نیست
شاه زیبا چهرگان عالم است
چهره اش نقاشی و ترمیم نیست
چشمه ی اشکش پر از عشق زلال
جای حرص و کینه ی بدخیم نیست
خلق و کردارش بهار خرم است
فصل سبزش تابع تقویم نیست
هرکه گفت و هرچه گفت از هرکجا
جز به عقلش عامل تصمیم نیست
خون سرخش شهد چسبانِ وفاست
قلب او جز با منَش تقسیم نیست
سرو بالا قامت است و استوار
پیچک پیچنده و تسلیم نیست
بنده ی بزم است و مِی پیمودن است
برده ی سنگ و طلا و سیم نیست
هست یارم او، شریک و سرورم
کار من جز شکر و جز تکریم نیست
از چه این شأن مبارک دارد او
کار غیب است و مرا تفهیم نیست
شادخواری
نشستم شب به ساحل بندری را
سبویی بُردم و هم ساغری را
زدم جامی به یاد موج دریا
زدم با یاد دلبر دیگری را
دگر جرعه درون آب بُردم
سلامت ماهی و حوت و پری را
نسیمم داد پیغامی ز دریا
که نوشَت هر قدح تا میبَری را
Me volvió loco vino rojizo
Es el fuego, pero sé que morirá
سبو از مِی، دل از اندوه خالی
به آب افکندم هر بد باوری را
سبک بار آمدم چون سوی منزل
نوشتم بر شن این پند دری را:
لب جانان، لب جام و لب جوی
مبر از یاد، رسم خوش سری را
سه منکر بر پَلشتی ها بیافزای
فغان، نومیدی و غم پروری را