ثروت سرد

تنها روی تختخواب بزرگی خوابیده بود و گوش می کرد:

صدای پای مرد غریبه ای که از خونه ی مجللی به سرعت بیرون می رفت…

یه استارت تو عمق سکوت شب، و بعد صدای یه ماشین که دور می شد.

به اطرافش نگاه کرد؛ یه خونه ی مجلل با کلی خرت و پرت لوکس و تختخواب بزرگی

که حسابی به هم ریخته…مطمئن شد؛ هنوز تو خونه ی آرزوهاش بود…

دوباره نگاه کرد…قاب عکسی که از خجالت برش گردونده بود… برش داشت و نگاه

کرد:

یه مرد و یه زن ، هردو کنار هم توی قاب…

مردی که همیشه در سفره، همیشه سرده…

و زنی که همیشه تو خونه ی مجللی تنهاست…

یاد روزی افتاد که فکر می کرد به همه چیز رسیده…به آرزوهاش.

و یاد چند دقیقه ی پیش افتاد، یاد اون مرد غریبه و گرمی بدنش…لبخند زد. لبخندی که

زود به بغض تلخی تبدیل شد…

و باز هم اون احساس گناه لعنتی که از قلبش آروم توی رگهاش جاری می شد…

همیشه از این حس بدش می اومد ، بعدش فقط زمزمه می کرد :

یه عذر خواهی به مرد توی قاب…

و یک نفرین به آرزوهای گذشته…

و اینقدر زمزمه می کرد تا خوابش ببره…و خواب می دید روزهایی رو که هنوز بانوی

این خونه ی مجلل نبود، زمانی که هنوز انتخاب نکرده بود،

روزهایی که خیلی مغرور بود…

Archives