زهر مهلک

از چه می ترسی؟
از سایه ی بمب افکن بی 52
  یا هیبت قارچ اتمی بر فراز شهر
   از کدامین جنگ افزار به دل وحشت داری؟!
  از گل خشخاش
 یا حبه های کبود انگور؟!
 از کدامین فرزند طبیعت در هراسی؟
از پیکره ی لات و عزی بیمناکی یا از بدن گرم زن؟!!!!
   از کدامین انحراف سخن میگویی؟؟
       اکنون به درون برو
به ژرفای وجودت
        از آن بترس اما مگریز
 هیچ سلاحی مخرب تر از ذهن بشری سراغ ندارم که همه ی جنگ افزار ها تکه آهن های یبیجانند
    هیچ زهری مهلک تر از افکار مسموم انسان ندیده ام که تریاک و الکل ترکیباتند از عناصر زمین
       و هیچ انحرافی جز آنکه تراویده ی خیال آدمی باشد نمی شناسم که لات و عزی جز سنگ و فلز نباشند و زن گوشت و استخوانی مانند مرد
  ذهن و افکار بشر است که اگر کج بگردد زمانه را به آتش کشد و چون رو به پلکان راستی کند انسان را به بالا ترین نقاط و بلکه به خالقش رساند

تردید

چرا همیشه توی اوج شادی غم به سراغ آدم میاد?
                                         و در اوج عشق نفرت
    انگار دستی پنهان در جهان وجود داره که دوست داره همه چیز رو خراب کنه
    مطمئنم اون خدا نیست…خدا هیچ وقت هیچ آفریده ای رو  آزار نمیده
        تقدیر هم نیست …اصلا تقدیر نتیجه ی عمل انسانه…نه تعیین کننده اش
    میدونید دقیقا اون چیه؟!…اون تردیده… بله تردید
   تردیدی که انسان به خودش میکنه…« نکنه دارم اشتباه میکنم؟!…نکنه راه درست رو نمیرم؟!…..نکنه نباید شاد باشم؟! …نکنه عشقم هوسه؟!…نکنه قدرتم ز ظلمه و
                                        در اوج قدرت ضعف
   این تردیده که همه چیز رو خراب میکنه… بله تردید!